Toos…

Written By: Ing - Feb• 12•12

Ooit (ergens in 1999) werd ik aangenomen bij 1 van de bekendste uitzendbureaus die ons land telt. Dit bekende bedrijf bleek ook nog eens een onwijs leuke werkgever te zijn in elke zin van het woord. Dit alles maakte dat ik (die het altijd stom vond als mensen eeuwen bij 1 bedrijf werkten) er gewoon keihard 13 jaar zat. Ik begon als intercedent op de vestiging in Soest. Mijn eerste opdracht was 90 klantbezoeken. Om er in te komen zeg maar… Daar ging ik dan met mijn 2e hands polootje, schrijfmap onder de arm en mijn ‘vers van de pers’ visitekaartjes. Al gauw had ik er lol in en sprokkelde ik een leuke klantengroep bij elkaar waar ik vervolgens ook weer leuke zaken mee deed. In de jaren daarna werkte ik nog eens op wat andere vestigingen (Utrecht, Hilversum, Wageningen) en probeerde ik verschillende functies uit. Dit alles afgewisseld met de nodige feestjes die altijd even leuk waren want feesten, dat konden we wel!

Uiteindelijk werd ik in 2002 junior HR-Adviseur. Een jaar later was men blijkbaar blij genoeg met mijn prestaties om mij te benoemen tot senior. Het echte werk dus! Deze functie veranderde in de jaren mee met de markt en dus veranderden mijn uitdagingen ook mee wat weer voor de nodige ontwikkeling van ‘me myself and I’ zorgde. Gedurende mijn HR jaartjes werd ik ook nog eens 2 x moeder en zag ik al mijn matties van weleer ook papa of mama worden. We werden volwassen met zijn allen! Tis dat ik het wat sekte-achtig vind klinken maar het voelde al die jaren als een warme deken, familie bijna… En als je nu denkt dat we alleen maar aardig waren tegen elkaar en elkaar uit pure liefde beloonden met de meest haalbare kpi’s of ultra milde beoordelingen dan heb je het mis!. Keihard werken deden we en de kpi’s logen er nooit om. Dat het bedrijf ook nog eens onderdeel was/is van een grote holding waar onze blauwe zuster ook onder viel/valt waardoor er altijd mooie doorgroeimogelijkheden waren deed ons allemaal blijven binnen de grenzen van deze toko. Er gingen er maar weinig weg en als ze weggingen kwamen ze vaak ook gewoon weer terug…

Helaas kwam dit leuke, gezellige, mooie bedrijf eind 2011 in serieus zwaar weer. Zo serieus dat er geen houden meer aan was. De aandeelhouders verhoogden de druk. Onze ome Kees (AKA algemeen directeur) stond met zijn rug tegen de muur. En dan… dan ineens volgt er een landelijke conferencecall. Zoeentje waarbij er tijdens het luisteren een naar gevoel in je onderbuik naar boven borrelt. Een unheimisch gevoel ook. Dit gevoel bleek terecht. Het grote woord was eruit. ‘REORGANISATIE’…. Vanaf dat moment ging alles met een turbosnelheid. We werden zoals we gewend waren goed geinformeerd en er werd eerlijk spel gespeeld hoe naar het ook allemaal was. Ik nam plaats in de klankbordgroep die samen met de bonden de taak hadden om tot een sociaal plan te komen. Een boeiende periode ondanks de aanleiding. Uiteindelijk kwamen we tot een sociaal plan waar iedereen een goed gevoel over had en ging het los. ‘Best men on the job’ werd als selectieprocedure gekozen. Of we even langs wilden komen met onze cv en beoordelingen. Daar zit je dan tegenover je eigen HR–manager waar je al jaren mee samenwerkt. Alsof je in de twillightzone bent beland. Waarom ik nu juist de beste voor deze baan ben was de vraag. Van de 8 koppen moesten er 4 verdwijnen. 50/50 kans dus. Ik heb heel wat nachten liggen dimdammen en dezelfde vraag kwam maar steeds terug in mijn hoofd… wil ik dit nog wel? Is dit niet HET moment om eens los te komen van die fijne familie? Gewoon om eens iets heel anders te doen. Ergens bij andere leuke collega’s met een andere uitdaging enzo… Diep in mijn hartje wist ik het al. Maar dan he… die beslissing. Die is echt heul moeilijk dus… We zaten midden in ‘huizengate’ dus huis gekocht maar eigen huis nog niet verkocht wat toch de nodige financiele verplichtingen met zich meebrengt. Dat geeft stof tot nadenken als je de verantwoording hebt voor 2 smurfen. Parttime werk is niet zomaar gevonden tenslotte. Toch deed ik het. Ik sprong in het diepe… Tijdens mijn ‘best woman’ gesprek bracht ik voorzichtig dat ze mijn portie maar aan fikkie moesten geven… Dat ik eens iets heel anders wilde gaan doen en dat ik mijzelf niet nog jaren in deze functie zag. Ook dat ik een bewerkingsgebied 2 x zo groot als het was niet zag zitten in combinatie met mijn gezin. Ik begon kinderloos aan deze functie maar door de jaren heen veranderde mijn leven en werd het spanningsveld m.b.t. het behouden van de balans werk/prive steeds groter. En dat wilde ik niet meer… Opgelucht maar toch ook wel heel erg verdrietig stapte ik na mijn gesprek ons hoofdkantoor uit. Een kwartiertje ofzo zat ik op het bankje voor de toko. Gewoon om even tot mezelf te komen voordat ik weer naar huis reed. Raar voelde ik me. Hee raar. De defintieve uitslag kwam pas 1,5 week later. Ik had mijn voorkeur opgegeven maar was nog niet zeker dat ik niet geselecteerd werd. Die bewuste woensdagochtend parkeerde ik net voor AH om wat boodschappen te doen. Ik was alleen. Mijn carkit begon te loeien en ik zag het nummer van mijn HR-manager in het scherm verschijnen. Ik nam op en zij stak haar verhaal af. Dat ik niet geselecteerd was, wat de procedure nu verder zou worden enz enz. Ik had deze uitkomst verwacht natuurlijk! Mijn richting in gemanipuleerd zelfs.Toch biggelden de tranen over mijn wangen. Het deed me echt veel meer dan ik ooit had gedacht. Al die lieve collega’s waar ik dagelijks zoveel lol mee maakte. Ik ging ze allemaal kwijtraken. Thuis aangekomen kwam alle spanning eruit. Ik kon niet meer stoppen met grienen en vond mezelf daarom gewoon heel stom! Kom op zeg! Get a life! Tis maar een baan! Juist die middag moest ik van alles met de kinderen. Het lukte alleen niet. D voelde dit aan en besloot zijn agenda leeg te gooien (wat normaal gesproken ondenkbaar is) en kwam naar huis. Hij nam de activiteiten van die middag over (de lieverd) zodat ik even tot mezelf kon komen. De dagen erna was alles nog vreemder dan daarvoor. Ik ging weer naar mijn werk. Ik werd tenslotte pas 2 weken later boventallig verklaard en moest de boel gaan afronden en overdragen. Daar zat ik dan weer achter mijn bureau met mijn cappuchino. Gewoon zoals altijd. Mijn telefoon bleef gaan en de mails stroomden binnen. Veel collega’s hadden niet aan zien komen dat ik zou gaan. Wisten niks van mijn hersenspinselen… De reacties waren lief. Gefrustreerd soms ook. Uitspraken als ‘hufters zijn het!’ ‘en ‘als jij weg gaat dan wil ik ook niet meer blijven’ en ‘stoer dat je voor jezelf durft te kiezen’ waren zo’n beetje de meest voorkomende. Kaartjes, cadeautjes, een spontaan initiatief tot het organiseren van een flinke afscheidsfuif. Zo lief! Zo fijn! En dan is het nu toch echt over. Ik ronde af en droeg over. Afgelopen vrijdag werd ik ‘koud gezet’ mijn mail doet het niet meer. Als je mijn mobiele nummer belt zegt de voicemail dat ik niet meer werkzaam ben bij dit bedrijf… 8 maart is mijn afscheidsfuif. Dan zie ik ze allemaal nog een keertje! Tot 1 juni ben ik in dienst. Vrijgesteld van werk. Precies in die tijd gaan wij 2 keer verhuizen. Stiekem best een goede timing. Als het dan toch moet gebeuren dan maar nu… 

‘Het hoe nu verder’ was voor mij al vrij snel duidelijk. Al die jaren als HR-Adviseur sluimerde er een stiekeme droom in mij. De droom om voor de klas te staan. In het MBO dus. Hoe moeilijker de doelgroep hoe leuker!  En nee ik verkijk mij niet op de impact van dit werk en ja ik denk te weten wat mij te wachten staat. Ergens vorig jaar heb ik mijn netwerk al eens uitgegooid en heb ik zelfs een les meegedraaid op het ROC. Het was alles wat ik ervan verwacht het. Ik wil het! 13 jaar ervaring in de arbeidsbemiddeling, het feit dat ik meerdere projecten heb gedraaid in samenwerking met MBO scholen, bij een ontelbaar aantal bedrijven binnen ben geweest, een enorm netwerk heb en dus van toegevoegde waarde ben als het gaat om stageplekken, praktijkbegeleiding, kennis van het bedrijfsleven gaat me hopenlijk brengen waar ik terecht wil komen. En zo niet…. dan heb ik het in ieder geval geprobeerd!

Dat ik geen lease-auto meer heb straks en salaris moet inleveren vallen voor mij in de categorie ‘totaal onbelangrijk’. Zo langzamerhand ben ik mijn netwerk weer aan het opschudden. Ik ga in de periode dat duidelijk wordt welke docentenvacatures er gaan komen voor schooljaar 2012/1213 heel hard solliciteren. Zien dat ik ertussen kom! Daarnaast wil ik in september starten met de Post HBO opleiding pedagogisch didactische aantekening aan De Hogeschool van Utrecht zodat ik gecertificeerd voor de klas kan. Naast huizengate zal het hier dus wellicht de komende tijd ook wel eens gaan over sollicitaties, studie, mijn matties bij het UWV enz. En oja… werk je in het MBO of ken je iemand die mij een handje kan helpen met informatie of een ingang… ik hou me ZEER aanbevolen!!!!

Het is goed zo… Ik heb zin in de toekomst! Ben zo benieuwd wat het me gaat brengen! Eerst verhuizen, daarna aan de slag. Hopelijk in het onderwijs! Na 1 juni ben ik Toos….werkeloos.

Work in progress part 4!

Written By: Ing - Jan• 22•12

De casa schiet op! Tijd dus voor een updeetje in de categorie huizengate! Ten eerste kunnen we melden dat ons huidige huis is verkocht! Er loopt nog een financieringsvoorbehoud tot 20 februari dus daarna gaat pas ECHT de vlag uit maargoed vooralsnog is het verkocht en das gewoon erg fijn! Helaas wilden de kopers (waarvan de vrouw zwanger en dus niet voor rede vatbaar is) de overdracht per 23 april en wordt ons nieuwe huis medio half mei opgeleverd wat betekent dat we voor een paar weken het complete interieur op moeten gaan slaan en er 2 verhuizingen plaats moeten vinden. Niet ideaal maar verkocht is verkocht dus gingen wij akkoord. Hoe leuk was het vervolgens dat mijn ouders spontaan met het aanbod kwamen dat wij in hun huis mogen vertoeven en zij in die tijd wel in de caravan van vrienden gaan bivakkeren. Een hele fijne oplossing aangezien Mette en Jens het huis van opa en oma heel goed kennen en zich daar erg thuis voelen wat de overgang wat makkelijker maakt. Kortom, de komende maanden staan in het teken van uitzoeken, weggooien en inpakken. Aangezien ik door reorganisatie per 1 februari mijn baan kwijt ben (long story), ben ik per direct benoemd tot projectleider verhuizen. Als er dan toch gereorganiseerd moet worden…. dan is dit wel een fijne timing.

Afgelopen vrijdag vond er weer een tussentijdse keuring plaats op de bouw. De opzichter loopt dan met de bouwtechnisch keurder de huizen door om te kijken of alles wordt uitgevoerd zoals het behoort. Er mogen steeds een aantal toekomstige bewoners mee. Deze keer liep ik mee dus stond ik voor het eerst IN ons huis! Met opzichter Leo en keurder Luc gingen we alle huizen langs beginnend met die van ons. Heerlijk om in onze woonkamer te staan en het uitzicht over de weilanden te zien. Ik kijk echt uit naar het moment dat ik daar vanaf de bank van kan genieten! Via een ladder kon ik ook al even de eerste verdieping bekijken. Onvoorstelbaar dat daar straks 3 slaapkamers, een badkamer en een toilet zijn. Het oogt zo klein… Toch liegen de vierkante meters er niet om. Komt vast goed straks als alle muren wit zijn en de ramen erin zitten. Tijdens mijn kijkje ‘behind the scenes’ maakte ik natuurlijk ook de nodige foto’s vanwaar hieronder akte! 

 

 

 

 

 

Voor het eerst trakteren is zo VET!

Written By: Ing - Jan• 16•12

 

Jens 3 jaar!

Written By: Ing - Jan• 15•12

Afgelopen vrijdag 13 januari werd onze Jensemans 3 jaar! Na het bewonderen van de speciaal voor hem opgehangen slingers pakte hij in een razend tempo zijn cadeau uit!

Naast een cadeau was zijn grootste wens een chocoladetaart en/of een autotaart. Op de 13e aten we dus met zijn viertjes chocoladetaart. De 14e vierden we zijn feestje groots en was er autotaart voor meneer! Het principe van jarig zijn en dus cadeaus krijgen begint bij 3 jaar echt HEEL goed door te dringen. Bij elke keer dat de bel ging rende Jens naar de deur om vervolgens voordat de visite op de mat iets tegen hem kon zeggen aan hen te vragen:’heb je een cadeau mij??’. Dat hebben we hem dus ff snel afgeleerd. Eerst netjes gedag zeggen voordat je het cadeau uit de handen van je visite rukt knul! 😉 Onze Jensie genoot zichtbaar van alle aandacht en zijn nieuw verkregen schatten! De knikkerbaan gekregen van Oom Jacco en tante Carolien staat met stip op nummer 1! Daar is hij vandaag uren mee aan het spelen geweest. Elke keer als het balletje beneden was werd er luidkeels gejuicht! Morgen is het weer peuterspeelzaaldag dus mag Jens voor de allereerste keer trakteren. Ook weer zo’n mijlpaal!! Door chronisch gebrek aan tijd en energie bestelde ik wat bij elkaar wat ik vervolgens in zakjes propte. Al met al ziet het er nog best feestelijk uit. Noem het slecht, ik had gewoon ff geen zin om krokodilletjes om danoontjes heen te gaan zitten vouwen.

 

Laatste dag van het jaar!

Written By: Ing - Dec• 31•11

En dan ineens, is het jaar 2011 bijna om! In weblogland regent het jaaroverzichten. Ik ben daar wegens een door 2 zwangerschappen enigzins beschadigd korte temijn geheugen geen ster in dus ik hou het maar bij een wat afgezwakte versie. Gewoon zo eentje waar je minimaal 1 ding van aanzien in vermeldt om toch ook een beetje mee te kunnen doen. De grootste happening van afgelopen jaar is zonder twijfel de eerste schooldag van Mette. Buikpijn dat ik er van had! Stel dat ze het niks vindt en intens verdrietig en hard huilend aan mijn been gaat hangen als ik weg moet en wat doe ik dan? Uiteraard viel het allemaal best mee. Natuurlijk… Maarja achteraf he… Dan is alles gewoon anders!

Mette vond het gewoon leuk, paste zich snel aan en huilend aan mijn been hangen gebeurde eigenlijk niet. Er waren wat dagen dat ze erg moe was maar ze sloeg zich er kranig doorheen. Voordat we het wisten speelde ze overal en nergens en kregen wij de nodige prinsessen over de vloer. Dan was er nog dansles. Met wat moeite kregen we daar een plekje voor onze eigen Mega Mindy en wat een schot in de roos was dat! Genieten met de grote G! En als alles dan toch goed gaat met je kleine muppet op die grote school dan ga je stiekem wennen aan dat extra beetje vrije tijd. Dat beetje qualitytime met Jens wat er ineens was  doordat Mette naar school ging en wij 2 ochtendjes samen kregen. Mette was trouwens niet de enige die werd geoutsourced! Jens maakte zijn debuut op de peuterspeelzaal. Welliswaar maar voor 1 ochtend in de week aangezien 2 ochtenden logistiek onhaalbaar bleek als gevolg van de schooltijden van Mette in combinatie met de rij-afstand naar het nieuwe dorp maar toch. Hij vond het heel wat en wij ook. Ook onze Jensieboy had het vrij snel naar zijn zin bij de peuters en bij Juffen Patricia en Mariska. Ze hebben trouwens ook best veel lol van hem. Zeggen ze…. De legendarische woorden van 1 van de juffen:’het is erg leuk om er zo een als Jens bij te hebben en zolang ze niet allemaal zo zijn blijft het leuk!’. Geen verrassing natuurlijk want dat het een intens lief maar vooral erg onderzoekend, actief, geneigd tot slopen enz. kind is wisten wij al vanaf het moment dat hij met zijn net 2 jaar de poppenbuggy van zijn zus naar de keuken reed om er vervolgens op te gaan staan en alle gaspitten open te draaien. Het type ‘nooit alleen beneden laten’ zeg maar… Anyway, laten we het erop houden dat het een gezond hollands jong is.

Ons kroost deed het het afgelopen jaar dus goed! Das kort gezegd de samenvatting van het bovenstaande.

Dan was er nog zoiets als werk. We kwamen weer een jaartje door als bankman en uitzendvrouw. Jammer alleen dat er bij de uitzendvrouw begin deze maand een toch best wel ingrijpende reorganisatie werd aangekondigd waarvan de afloop komende maand duidelijk zal worden. Wordt vervolgd dus…

En laten we huizengate niet vergeten. Net toen we dachten dat het niet erger kon storte de huizenmarkt in tot een memorabel dieptepunt. Na een reeks van best wat bezichtigingen waarbij elke keer weer een utopische reactie volgde over ons huis gevolgd door een ‘maar’ betreffende de tuin a 5 x 5 m2 werd het elke keer net niks. An sich ingecalculeerd in de financien enzo maar toch. Je huis verkocht hebben voordat je de nieuwe stulp betrekt is toch een stuk fijner. Gelukkig zijn er inmiddels 2 partijen geinteresseerd waarvan 1 het eigen huis hoe dan ook eerst verkocht wil hebben maar de ander genoegen neemt met een late oplevering zodat ze wat ruimer de tijd hebben hun appartement te verkopen. Het kan dus zomaar gebeuren dat januari 2012 de maand wordt dat het er van gaat komen en het bord te koop uit de tuin kan worden getrokken. Laten we het hopen. Das toch een hele zorg minder en dat verhuist een stuk lekkerder.

En dan sluit ook ik het jaar van de opkomst van het angry birden en wordfeuden af (de ouderwetse muisarm veranderde in wordfeudarm)! In 2012 leggen wij graag weer de nodige woorden met jullie en schieten wij zo af en toe wat vogels uit de lucht!

Wij wensen jullie een fijn oud en nieuw en een fantastisch 2012! Geniet van alle dingen die het genieten waard zijn en blijf dicht bij elkaar!

December!

Written By: Ing - Dec• 11•11

Terwijl het nog als de dag van gister voelde dat ik in een rokje, op slippertjes en zonder jas naar buiten ging is het toch ECHT al december. De maand waarin we ons volvreten met allerlei ongezonde troep als gevolg waarvan supermarkten een topomzet binnen trekken, onze kinderen doordraaien omdat ze in 2 weken tijd 10 verschillende sinterklazen zien aangewakkerd door ene D.Blok die terloops nog even dingen roept over verdwenen paarden, stand-in burgemeesters en Pieten in rolstoelen.Tevens de maand waarin we bomen uit de grond rukken en binnen in een pot zetten om ons vervolgens af te vragen waarom het ding zijn naalden toch zo snel loslaat gecombineerd met wederom een vreetfestijn. Maar hee! Wat is het gezellig met alle lichtjes en versiersels in huis! Ik hou er zo van!

Dan zijn er natuurlijk de voorschrijdende ontwikkelingen rondom ‘CasaGate’. Het huidige huis is nog steeds van ons. Er zijn ontwikkelingen aangezien een huiszoekend stel al enige tijd geintersesseerd is en ook wel wil bieden maar het allemaal in caribisch tempo doet wat inhoudt dat het niet erg opschiet. Ons nieuwe stulpje wordt inmiddels steeds hoger en completer. Er wordt nog steeds gesproken over oplevering in mei dus dat is lekker.

Hierbij de laatste update op beeld:

 

 

 

Hooooi!

Written By: Ing - Nov• 27•11

Dusss… een logje maar weer eens. Om het maar niet te laten versloffen zeg maar. Heel veel spannends valt er niet te melden maar ach uiteraard maken wij tijdens het reilen en zeilen ook best wat mee in huize R. Zo gaat het de goede kant op met onze nieuwe casa, zijn er geinteresseerden in ons huidige huis (al is het onder voorwaarden die nog even tot discussie staan maar toch… interesse = interesse). Ik sprak van de week wat bouwvakkers toen ik mijn wekelijkse ‘hoestaatdebouwervoorfoto’s’ kwam nemen en de mannen streven er naar om onze nieuwe casa voor de kerst onder de kap te hebben wat zou betekenen dat oplevering in Mei inderdaad tot de mogelijkheden behoort. Hoe fijn zou dat zijn dan!!?? Nu nog even onze huidige hut verkopen en BAM daar is ons nieuwe leven in ons nieuwe dorp. Can’t wait!!

Dan wordt er natuurlijk nog het nodige gedaan aan Sinterklaas. We gingen naar de intocht in ons durp, bezochten het sintfeest van het werk van D, Mette en Jens zingen de longen uit hun lijf voor de open haard in de hoop dat de wortel weg en de schoen gevuld is, op school wordt de spanning opgevoerd en als kers op de van der Valk appelmoes vieren we aankomend weekend Sinterklaas met een zak vol kedootjes. Tot op heden is hier nog niemand overstresst van het Sintgepeupel dus still going strong!

 

Dan maakte ik dit weekend nog een taartje voor 2 lieve buurmeiden die zo graag een prinsessentaart wilden met veel roze en glitter. Ik trok dus de parels en (eetbare) glimmers uit de kast en ging los met het volgende resultaat:

 Zeau! Jullie zijn weer bij!

 

ff bijpraten

Written By: Ing - Nov• 18•11

Lots has happened de afgelopen weken. Het is vooral erg druk zowel op ons werk als thuis. 

Wij lijken daar trouwens niet alleen in te staan want ik zie meer mensen om ons heen die toe zijn aan een flinke bijslaapvakantie maar daar dus de eerste 6 maanden ofzo geen tijd voor hebben. Anyway, tis niet anders dus wij laveren mee met wat er over ons heen komt en proberen zoveel mogelijk rust te creëren door niet teveel privé afspraken te plannen (niet dat dat lukt maar het idee is er).

Nou what’s new!? Mette wilde al heul lang en heul graag op dansles. Het soort dansles waar je zo’n guitig roze balletpakje bij aan mag incl. dito schoentjes en uiteraard een tutuutje. Ik heb me een paar weken suf gegoogled om iets leuks voor haar te vinden maar het wilde niet echt lukken. Uiteindelijk vond ik een balletschool in een dorp verderop maar die hebben een wachtlijst. Daarnaast was het ook niet echt wat ik zocht aangezien 4 jarigen vooral nog niks moeten en proffesioneel ballet op die leeftijd vind ik toch een vorm van jezelf wel erg serieus nemen… Geen dansles dus nog. Weken later kwam de mama van ene Femke (meisje uit Mette’s klas) haar dochter halen na een speeldate in onze casa en vertelde dat Femke aan het eind van die middag naar dansles ging. DANSLES???? WAAR?? HOE??? WAT?? Ooh gewoon in ons dorpshuis (in ons nieuwe dorp dus) en op K3 enzo. JAAAAAA!!! Dat zocht ik!! Ik mailde meteen de dansschool of er plek was maar helaas kreeg ik bericht terug dat ze geen 4 jarigen meer aannamen omdat de ouders van de 5 jarigen geklaagd hadden dat hun kinderen niet goed genoeg leerden dansen (dat bedoel ik dus met jezelf te serieus nemen). Erg sneu aangezien van de 6 meisjes uit Mette’s klas er al 3 in de dansgroep waren toegelaten. Ik besloot een lange mail terug te sturen met een betoog waarin ik aangaf dat hun reactie begrijpelijk was (not) maar of er toch niet een uitzondering kon worden gemaakt omdat mijn meisje zich er al zo op verheugde, nieuw is op de school in het nieuwe dorp dus dit soort dingen voor haar sociale contacten heel goed is enz enz. Ik hoorde niks… Een weeklang niks… maar net toen ik dacht ok geen goede move Ing nu is het helemaal gedaan kwam de verlossende mail. Ze hadden overlegd en besloten Mette toch toe te laten in de dansgroep. JEEEEEE!!! Toen we ’s avonds allemaal thuis waren heb ik Mette het goede nieuws verteld met een heeeel blij meisje als gevolg. Een paar dagen later dropte ik Jens voor een paar uurtjes bij Opa en Oma en gingen Mette en ik op jacht naar de juiste dansoutfit. Die outfit kon natuurlijk maar 1 kleur zijn! PINK! No doubt about it! Enne dat tutuutje die al die andere meisjes hebben was voor voor Mette ook een must. H&M for president wat mij betreft want daar slaagden we voor de meest kittige dansspulletjes voor een leuk prijsje. Mama blij, Mette blij.

En daar was dan die eerste les! (waar overigens het verschil in leeftijd totaal niet zichtbaar was qua prestaties). Wat had ze er zin in!! Inmiddels zijn we 3 lessen verder en kan ze al aardig meekomen met de rest van de groep die al in september met het dansje leren zijn begonnen. 

Ik ben een trotse moeder dus! Dat snappen jullie! Hierbij wat foto’s van het grootste talent (kuch) van Odijk:

En dan is er nog een feestje te melden. Afgelopen dinsdag vierden de juffen van Mette gezamenlijk hun verjaardag! Ze wilden dit graag doen met een uitje voor de klas. Aangezien ik klassenmoeder ben (ja vrijwillig ja!) mocht ik dit regelen. De kinderen wilden graag eens weten waar de post naar toe gaat als ze het in de bus gooien dus nam ik contact op met TNT en regelde ik een rondleiding. De mannen van de post vonden het enorm leuk om te doen dus dat zat mee! Joop en Andre deden het dan ook top! Overduidelijk opa materiaal!!

De kinderen mochten hun naam op de envelop schrijven, hun brief stempelen en posten, de bus weer legen, de post sorteren enz. De spiegel in de hal bij de postbussen was overigens ook een hit want daar kun je jezelf zo leuk in zien wat uiteraard meteen reden was om met zijn 22’tigen rare bekken te gaan trekken!

Terwijl wij bij TNT waren werd de klas van Juf Martina en Ingrid versierd door 2 ouders. Bij terugkomst op school lagen er overal ballonnen en hingen er geweldige versieringen en slingers. De juffen waren dan ook blij verrast. Toen was het cadeautjestijd. Via de juf van het lokaaltje naast Mette kreeg ik wat cadeautips dus dat leek makkelijk. Dat de bewuste boeken die de dames op hun wishlist hadden staan amper verkrijgbaar waren bleek later pas. Maargoed een hardcore shopper als ik kon ze uiteindelijk vinden. Dat spreekt voor zich! Ook werd mij ingefluisterd dat de verjaardagstaart waarmee de juffen de kinderverjaardagen vierden aan vervanging toe was dus dook ik mijn taartenspullenkastje in en maakte ik een nieuwe voor ze. Al met al een feestelijke boel dus:

En dan is het gewoon alweer weekend aan het eind van deze dag! Vanavond komen onze beste vrienden eten en borrelen dus dat is gezellig! Morgen gaat Mette naar een kinderfeestje, gaat Jens mee naar het sinterklaasfeest van Rabo Utrecht en zaterdagavond ga ik naar een vriendin om eens ouderwets bij te kletsen. Een lekker druk maar leuk weekend voor de boeg dus!

Work In Progress part 3!

Written By: Ing - Nov• 04•11

Ineens gaat het best heel snel! Medio mei 2012 wordt de oplevering verwacht. Op het gebied van ons huidige huis zijn er ook wat voorzichtige ontwikkelingen dus wij zitten hier met de billen bij elkaar…

Schoenmaatjes

Written By: Ing - Okt• 20•11

Regelmatig verspreidt de school van Mette ‘spam’. Dit doen ze door ongezien een stapeltje ‘reclame’ van allerlei verschillende organisaties op het stoeltje van de kinderen te schuiven met de boodschap dat alles wat op het stoeltje ligt mee naar huis moet. Nu ben ik allergisch voor ‘zwaaroverbetaalde’ lidmaatschappen van Disney, ‘jekomternooitmeervanaf’ lidmaatschappen van ECI enz. Dat soort troep gaat hier dus in 1 rechte lijn de papierkliko in.
Anyway, net voor de herfstvakantie lag er weer een stapeltje ‘folders’ op HET stoeltje. Braaf nam ik het mee naar huis. Naast een paar prachtige werkjes van Mette zat er deze folder tussen:

De folder bleek van Edukans en ging over het initiatief ‘schoenmaatjes’. Het idee erachter is dat een kind in Nederland de doos vult met schoolspullen, toiletspullen en wat speelgoed. Dit mag ook eigen speelgoed zijn. Deze dozen worden vervolgens uitgedeeld in landen waar kindjes geen besef hebben van Sinterklaas, Bart Smit of Action. Een kind voor een kind dus en daar ben ik wel van. Ik vind sowieso dat onze kinderen het schandalig goed hebben en van geluk mogen spreken dat ze in Nederland zijn geboren. Het besef dat er ook kinderen op deze aardkloot rondlopen die het stukken minder hebben getroffen breng ik ze dan ook graag bij.
Normaal gesproken zouden we de dozen zo vol hebben met de overload aan speelgoed wat onze kabouters van jan en allemaal krijgen toegestopt maar aangezien we recentelijk een transportje naar het depot van ‘Hoop voor Albanie’ hebben gedaan was alles al weggegeven aan een weeshuis in Albanie. Een goede reden om uit shoppen te gaan dus en dat doen Mama en Mette graag en zeker als het voor een goed doel is! Mette en ik togen op een regenachtige herfstvakantiemiddag in mijn prinsessenzilveren bolide richting Action. Wat een fijne winkel is dat toch!(van veel voor weinig gaat mijn hartje een stuk sneller kloppen). We kochten tandenborstels, tandpasta, (kleur)potloden, schriften, zeep, kleurboeken een speelgoedjes enz enz. Omdat we het initiatief zo enorm leuk vinden heb ik op www.edukans.nl/schoenmaatjes een extra barcode gedownload zodat we ook namens Jens een doos konden vullen. Er werd druk geverfd en geplakt om de dozen zo mooi mogelijk te maken. Daarna begon het vullen. De ingekochte goodies werden eerlijk verdeeld over de 2 dozen.

Als ik dit filmpje http://www.youtube.com/watch?v=HLz6cyTCOgE&feature=player_embedded zie krijgt het weekdier in mijn persoonlijkheid de overhand en ben ik in staat om nog 300 streepjescodes te downloaden. Maarja ook bij ons is er een grens aan wat wij kunnen doen. Dus…. als jullie nog niet wisten van Edukans maar het wel een onwijs goed verhaal vinden wat ik hier neerzet, vul dan ook ff zo’n doos! Tis leuk om te doen en het komt zo goed terecht!

Deze staan klaar voor verzending!: