December!

Written By: Ing - Nov• 17•14

Na warm september, saai oktober en koud november is het bijna gezellig december. Elke avond om 18.00 uur zitten we gekluisterd aan de buis voor het Sinterklaasjournaal (kon die man elke avond maar op tv komen dan aten ze 365 dagen per jaar zonder zeuren hun bordje leeg!). Mette en Jens hangen vol overtuiging aan de lippen van Diewertje Blok. Mette is een rasechte belieber. Jens verkeerd echter af en toe in twijfelachtige staat. Mette was van de week sort off in paniek want de Pieten namen de boot mee terug naar Spanje maar vergaten dat daar ALLE cadeaus in lagen. ‘HOE MOET DAT NU OP PAKJESAVOND MAMA!!???!!!’ Jens wist haar op zijn geheel eigen wijze gerust te stellen: ‘doe maar rustig Mette, het is maar een verhaal!!’ (?!?!?!) Jens heeft dus twijfel over het bestaan van die baard lijkt het… Of het nu door het vage niet consistente verhaal van de NPO of wellicht door die Ronald Mc Donalds Pieten komt weten we niet maar twijfel is er zeker en dat mag niet want Jens is mijn baby en babies behoren klein te blijven en voor eeuwig in Sinterklaas te geloven! (weet iemand waarom babies ineens bijna 6 jaar oud zijn??) Schrale troost: onder aan de streep maakt het hem gelukkig allemaal niet zoveel uit zolang zijn schoen zo af en toe wordt gevuld en die zak met handel op 5 december maar verschijnt.

Ik weet dat sommigen een hekel hebben aan het voorliegen van hun kinderen. Voor mij is Sinterklaas echter magisch. Als kind vond ik het al het leukste feest van het jaar (ondanks dat ik poessie miauw zong op de schoot van Sinterklaas). Wij vierden het altijd met alle kleinkinderen bij mijn opa en oma. Dan kregen we van oma een leeg en omgewassen boterkuipje met chippies en een glaasje limonade. We kregen elk jaar een mooie pyjama van Sinterklaas (die oma zorgvuldig voor hem uitzocht bij Zeeman). De spanning, het gevoel van blijdschap, het gebonk op de deur, de geur van pepernoten, geweldig vond ik het! Inmiddels 40 jaar oud (oud ja) leeft dit gevoel nog steeds. Ik verheug me enorm op deze periode en vind het dan ook heerlijk om Mette en Jens sinterklaasliedjes te horen zingen en de hoop op hun gezichtjes te zien (zit er wat in mijn schoen?). Ik verkneukel me nu al omdat ik weet dat ze blij gaan zijn met de cadeautjes die ik voor ze op de kop heb getikt. Soort van plaatsvervangende blijdschap. Ik denk voor het gemak dan nog maar even niet aan het zwarte gat wat 6 december zijn intrede doet.. Ahoewel… 

Gelukkig duurt de black hole nooit lang want we hebben altijd nog Kerst! Dit jaar een special edition want onze kerstboom staat niet in Odijk maar in Zweden. In Sifferbo om precies te zijn. Dit is in de provincie Dalarna. We zijn in december 12,5 jaar getrouwd en aangezien we dit 12,5 jaar geleden al groots hebben gevierd gaan we de sneeuw in met zijn viertjes. Huskisledetocht, sneeuwscootersafari, schaatsen, ijsvissen naar het dorp van de Kerstman… Van de straat zijn we! We gaan per auto en boot. Sneeuwkettingen, winterbanden, dikke mutsen, wanten en skipakken zijn geregeld. Om eerlijk te zijn ging onze eerste keus uit naar een romantische vakantie naar de zon maar alles minder dan 8 uur vliegen is of te koud in december of ze hebben er nog nooit gehoord van coeliakie wat voor een no go zorgde. Toen was het plan Londen en dat werd ook werkelijk geboekt. Helaas gooide IS daar roet in het eten en gingen we voor safe. Zweden dus. Gek genoeg voelt dit nu als eerste keus want zeg nu eerlijk. 12,5 jaar gelukkig getrouwd en dat met je kostbaarste bezit kerst vieren in de sneeuw, mooier wordt het niet toch? Als als er onder jullie nog Zweden gangers zijn… ALLE tips zijn welkom!

Medio januari volgt er hier een scandinavisch verslag!

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Do zegt:

    Leuk! Sinterklaas is ook mijn favo feest. En wat heerlijk dat jullie naar Zweden gaan!!!! Enjoy!

  2. Mark zegt:

    Goed verhaal. Ik ga ook vol voor de magie van de Sint zeker omdat het voor Lenthe het laatste jaar zal zijn. De geruchten gaan al in haar klas maar gelukkig is ze net zo’n dwarse als ik en blijft dus stug vertrouwen in en op de goedheiligman 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *