Snel sneller snelst

Written By: Ing - Nov• 03•13

De laatste keer dat ik het kruidvat zwembad vol met lucht pompte om vervolgens al genietend van spelende kindjes met een theetje in de tuin te gaan zitten lijkt toch echt nog iets van maximaal een maand geleden ofzo! Het regende wel veel in de periode daarna en er kwam ook wel eens een flinke woei waar veul mensen vervolgens over zeurden maar ik had gewoon absoluut een steevast vertrouwen in die heerlijke nazomerdagen die gewoon echt nog zouden gaan komen. Nu de pepernoten al even in de schappen liggen en ik vandaag de intocht van Sinterklaas in ons durp googelde heb ik de hoop echter laten varen. Tis gewoon winter en daar zal ik het mee moeten doen.

Maargoed de winter an sich is het probleem ook niet. Ik hou dus gewoon best van sneeuw, schaatsen, boerenkool met Hema worst en warme choco! Tis meer dat ik soms het idee heb dat de tijd veel sneller gaat dan wij. Met name de snelheid waarmee Mette en Jens ontwikkelen en door het leven ‘ rennen’ vliegt me af en toe aan. Mette die in maart startte met zwemles, zwemt inmiddels zonder kurkjes baantjes op haar rug, wil alleen naar school lopen en vindt tekenfilms kijken voor babies! Vrijland kijkt ze en als ze de kans krijg Spangas. De rest is STOM! Daarnaast kiest steeds vaker ZIJ en niet ik haar kleding uit en zijn heul veul dingen echt zo niet stoer meer! ‘Ik doe mijn jack uit met hockey mam!’ (het wind- en waterdichte jack wat ik voor haar kocht om mijn meisje te beschermen tegen kou en regen). Niemand heeft zo’n jas aan dus als ik het doe loop ik voor gek!

Het meisje wat nog een jaartje groep 2 doet omdat ze volgens de ‘kenners’ nog niet rijp was gaat als een speer. Ze zit overduidelijk goed in haar vel, heeft de glutenvrije lifestyle goed in de vingers, heeft een waardevolle groep vrienden en vriendinnen om zich heen verzameld en ontwikkelt sneller dan het geluid en sneller dan papa en mama soms bij kunnen houden. En JA JA JA JA heel goed en gezond is dat maar toch… HET GAAT SNEL!

En dan die schattige baby… van 4…. Wat zeg ik… over 2 maanden wordt ‘ons cadeautje’ (deze bijnaam kreeg hij na zijn zeer goede reageerbuissessie waar hij in slechts 1 poging succes boekte) alweer 5 jaar. 5!!!!!!!!!!!! 5 zomers en winters dus he!!!  Ik pak hem af en toe nog als een baby op, draag hem dan in mijn armen en vertel hem dat hij gewoon nog echt wel mijn baby is. Meneer wurmt zich vervolgens los om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken (echt hoor mama is gek met haar babygelul) en grote jongens dingen te gaan doen. Ook Jens zit al op zwemles. Hij gaat weliswaar iets minder hard als zijn zus maargoed ze schelen ook 1,5 jaar en Jens is nu eenmaal het type wat straks op de middelbare school voor de 5,5 gaat en niet voor de 8 want ‘why should I?’ Als de zwemleraar dus zegt dat je 2 baantjes moet zwemmen dan ga je vervolgens natuurlijk gewoon rondjes liggen draaien en de lampen in het zwembadplafond tellen… Een kind met een stevige persoonlijkheid die onze opvoedkunsten nogal eens op de proef stelt maar uiteraard ook het allerliefste jongetje van de heeeele wereld die gewoon tot zijn 21ste mijn baby blijft of hij dat nu wil of niet.

Zijn ruimtelijk inzicht is hetgeen wat het snelst ontwikkelt. Hij maakt wat hij ziet en heeft wat dat betreft duidelijk de technische genen van zijn opa. Jens is bovenmatig nieuwsschierig en onderzoekt alles wat maar te onderzoeken valt. Als 2 jarige draaide hij al eens alle gaspitten open want ‘hee die tikken dan zo leuk’, maakte hij de convectorput open om er vervolgens in te gaan liggen en meer van dat soort fratsen. Tegenwoordig heeft hij iets meer besef van wat wel en niet mag (al is het alleen maar omdat ik dit tot vervelends aan toe in zijn oor fluister) maar dit weerhoudt hem niet om grenzen te overschrijden. Ik ben dan ook altijd weer blij dat ie weer veilig thuis is en wil ECHT NIET ZIEN wat er allemaal gebeurt als ik er niet bij ben. Ik hoor af en toe geruchten over zijn net ff te kamikaze getinte klimspelletjes, zie aan zijn kleding dat hij niet alleen maar voetbalt op het schoolplein en snap ook wel dat die blauwe plekken waarmee hij wekelijks thuis komt niet allemaal komen omdat hij zich toevallig heeft gestoten toen hij uit bed stapte. Loslaten noemen ze het toch? Ik vind dat dus verotte moeilijk af en toe. Hoe laat je nu je kostbaarste, dierbaarste ‘bezit’ los. JE BABY VAN BIJNA 5!??? Kinderen krijgen en hebben is by far het mooiste, meest intense, geest verruimende en emotie ontwikkelende wat er is maar zonder zouden we heel wat zorgelozer leven that’s for sure!

We vragen ons regelmatig af wat er van ze gaat worden. We zouden best eens een sneak preview in de toekomst willen nemen. Gewoon om even te kijken wie en wat ze gaan worden om vervolgens weer terug te gaan naar nu. De tijd waarin we nog controle hebben over waar ze zijn, hoe laat ze naar bed gaan enz. Ik moet er nu nog echt niet aan denken dat ze ooit het huis uit gaan. Mijn hart krimpt bij het idee… Tegen die tijd zijn we vast blij ofzo dat we het huis weer voor onszelf hebben maar voor nu mogen ze thuis blijven wonen tot ze de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt en zelfs daarna zijn ze welkom. Ze roepen nu beiden nog dat ze VOOR ALTIJD thuis blijven wonen waarop wij altijd met volle overtuiging zeggen dat dit uiteraard mag! Over een jaar of 20 denken we er allemaal anders over en hopen we dat ze gelukkig zijn en goed terechtkomen maar voor nu block ik die gedachte gewoon en knuffel ik morgen mijn 4-jarige baby en 6 jarige diva nog even lekker gewoon omdat het kan.

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *