Werken enzo

Written By: Ing - Okt• 10•13

Ooit schreef ik hier al eens iets over de reorganisatie bij het bedrijf waar ik 13 jaar werkte en waarbij ik in deze reorganisatie mijn baan liet voor wat het was en vol ging voor mijn droom namelijk een baan in het onderwijs. Tevens volgde er eens een berichtje over de wondere wereld van het solliciteren en mijn nieuwste BFF – de laatste F bij het UWV. Inmiddels ben ik bijna 1,5 verder en heb ik nog niet de baan waar ik zo op hoopte. In het onderwijs heb ik flink van mij laten horen. Ik heb meegelopen op 3 verschillende scholen, een ontelbaar aantal keer gesolliciteerd maar helaas zijn de bezuinigingen in deze sector pijnlijk duidelijk. Tot op heden heb ik helaas op een paar zeer gave gastlessen die ik mocht geven aan de Hogeschool van Utrecht na, nog geen voet tussen de deur kunnen krijgen. 

Inmiddels beperkt mijn droom zich niet alleen meer tot het docent worden in het onderwijs. Hoe grimmiger de arbeidsmarkt werd hoe meer ik mijn doelen bijstelde. In deze fase van mijn werkloosheid word ik al intens blij als ik uberhaupt een geschikte vacature vind. Onderwijs hou ik zeker in mijn vizier maar is geen hoofddoel meer. Werken op het gebied van P&O wel. Mijn hart gaat sneller kloppen van functies als P&O Functionaris, Casemanager Verzuim, HR-Adviseur, Trainer, Mobiliteitsbegeleider, Jobcoach enzovoort. Deze banen passen het beste bij wat er op mijn cv staat dus hierbij is de pakkans het grootst. De fase van het gek worden tussen 4 muren, het onbeschrijfbaar missen van collega’s, het intens verlangen naar iets voor mijzelf is aangebroken en dit is allesbehalve fijn kan ik jullie vertellen. 

En nee ik heb geen asociaal hoge salariseisen, ik hoef geen bonus of lease-auto, ik wil best wat flexibele uren werken, vind ver van huis werken totaal geen issue en heb er geen problemen mee om op een niveautje lager te werken. Sterker nog, ik verlang naar uitvoerend werk waarbij ik lekker kan knallen en aan het eind van de dag met een voldaan gevoel naar huis kan. Ik kan ook echt best meer dan alleen eerder genoemde functies maarja hoe maak je dat duidelijk als je cv ermee vol staat. Ik kan bijvoorbeeld goed verkopen. Bij Tempo-Team was ik zelfs de enige HR-Adviseur die op eigen initiatief acquisitie pleegde en vaak nog met resultaat ook. Daarnaast organiseer en regel ik graag en dit gaat me dan ook prima af. Ik zou best kunnen schitteren als bijvoorbeeld een secretaresse, een commercieel medewerker binnen- of buitendienst, een inkomensconsulent, schuldhulpverlener of iets waar zelfs ik nog niet op gekomen ben. Zolang ik kan werken in een team van mensen die naast hard werken ook nog ruimte hebben voor wat humor op de werkvloer ben ik al zo blij als een klein kind.

Het is donderdag en ik stuurde tot op heden 5 sollicitaties weg deze week. Stuk voor stuk kanshebbers, passend bij mijn cv en allemaal vergezeld van een goed onderbouwde en gemotiveerde sollicitatiebrief. Ook deze keer weer hoop ik op een reactie anders dan ‘ wij laten u weten een overweldigend aantal reacties te hebben ontvangen en moeten u helaas mededelen dat uw sollicitatie niet wordt meegenomen in de verdere procedure’. WAAAROM DAN zou ik willen schreeuwen! Ik wil zo graag, heb zoveel te brengen en werk echt heel hard. Waarom…. Ik vraag eigenlijk altijd om een inhoudelijke motivatie in de hoop dat daar iets uitkomt waar ik iets van kan leren voor de volgende sollicitatie. Als ik al antwoord krijg op mijn vraag krijg ik vaak te horen dat het niet aan mijn brief of cv ligt maar gewoon aan het grote aantal reacties. Kortom, we hebben er genoeg zoals jij alleen zitten daar exemplaren bij de 10 jaar jonger en dus goedkoper zijn of geen kinderen hebben en dus 50 uur per week beschikbaar zijn… Ik ben elke keer weer teleurgesteld en toch merk ik dat ik bij elke leuke vacature die ik vind weer opnieuw gemotiveerd raak en het me toch steeds weer lukt er een stevige brief uit te persen. 

Naast searchen en brieven schrijven hoereer ik ook mijn totale netwerk uit. Linkedin, Facebook, familie en vrienden en zelfs het schoolplein wordt aangewend. Ik ben er namelijk echt van overtuigd dat ik de grootste kans maak volgens het zogenaamde ‘ via via’ principe. Mensen die mij kennen en bereid zijn door te vertellen dat ik een leuk mens ben om erbij te hebben. Ik heb inmiddels een paar lieve en goede ambassadeurs maar ook dat heeft tot op heden nog niks opgeleverd…

1.5 jaar verder, teleurgesteld en bij tijd en wijlen uitgeput. Ik weiger het echter op te geven. Ik blijf hopen dat er binnenkort een bedrijf komt wat ‘ het’ in mij ziet en mij die ene baan gunt! 

Als je dit leest, wil je dan eens aan mij denken als je ingang naar een leuke baan ziet of hoort? Als er iets uitkomt zal ik uiteraard van mijn eerste salaris een meer dan passende beloning uitloven! 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Comment

  1. Mark zegt:

    Werkloos zijn is inderdaad volkomen kut. En hoe langer het duurt hoe erger het wordt. Hopelijk trekt de economie nu eindelijk eens echt aan en vind je snel een (passende) baan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *