Welkom

Written By: Ing - Sep• 03•11

Welkom op de blog van een licht gestoorde, 100 woorden in 1 minuut proppende, social media liefhebbende, immer op dieet zijnde, van het leven genietende moeder en vrouw van met voorkeur voor een goede prosecco. 

 

    .

December!

Written By: Ing - Nov• 17•14

Na warm september, saai oktober en koud november is het bijna gezellig december. Elke avond om 18.00 uur zitten we gekluisterd aan de buis voor het Sinterklaasjournaal (kon die man elke avond maar op tv komen dan aten ze 365 dagen per jaar zonder zeuren hun bordje leeg!). Mette en Jens hangen vol overtuiging aan de lippen van Diewertje Blok. Mette is een rasechte belieber. Jens verkeerd echter af en toe in twijfelachtige staat. Mette was van de week sort off in paniek want de Pieten namen de boot mee terug naar Spanje maar vergaten dat daar ALLE cadeaus in lagen. ‘HOE MOET DAT NU OP PAKJESAVOND MAMA!!???!!!’ Jens wist haar op zijn geheel eigen wijze gerust te stellen: ‘doe maar rustig Mette, het is maar een verhaal!!’ (?!?!?!) Jens heeft dus twijfel over het bestaan van die baard lijkt het… Of het nu door het vage niet consistente verhaal van de NPO of wellicht door die Ronald Mc Donalds Pieten komt weten we niet maar twijfel is er zeker en dat mag niet want Jens is mijn baby en babies behoren klein te blijven en voor eeuwig in Sinterklaas te geloven! (weet iemand waarom babies ineens bijna 6 jaar oud zijn??) Schrale troost: onder aan de streep maakt het hem gelukkig allemaal niet zoveel uit zolang zijn schoen zo af en toe wordt gevuld en die zak met handel op 5 december maar verschijnt.

Ik weet dat sommigen een hekel hebben aan het voorliegen van hun kinderen. Voor mij is Sinterklaas echter magisch. Als kind vond ik het al het leukste feest van het jaar (ondanks dat ik poessie miauw zong op de schoot van Sinterklaas). Wij vierden het altijd met alle kleinkinderen bij mijn opa en oma. Dan kregen we van oma een leeg en omgewassen boterkuipje met chippies en een glaasje limonade. We kregen elk jaar een mooie pyjama van Sinterklaas (die oma zorgvuldig voor hem uitzocht bij Zeeman). De spanning, het gevoel van blijdschap, het gebonk op de deur, de geur van pepernoten, geweldig vond ik het! Inmiddels 40 jaar oud (oud ja) leeft dit gevoel nog steeds. Ik verheug me enorm op deze periode en vind het dan ook heerlijk om Mette en Jens sinterklaasliedjes te horen zingen en de hoop op hun gezichtjes te zien (zit er wat in mijn schoen?). Ik verkneukel me nu al omdat ik weet dat ze blij gaan zijn met de cadeautjes die ik voor ze op de kop heb getikt. Soort van plaatsvervangende blijdschap. Ik denk voor het gemak dan nog maar even niet aan het zwarte gat wat 6 december zijn intrede doet.. Ahoewel… 

Gelukkig duurt de black hole nooit lang want we hebben altijd nog Kerst! Dit jaar een special edition want onze kerstboom staat niet in Odijk maar in Zweden. In Sifferbo om precies te zijn. Dit is in de provincie Dalarna. We zijn in december 12,5 jaar getrouwd en aangezien we dit 12,5 jaar geleden al groots hebben gevierd gaan we de sneeuw in met zijn viertjes. Huskisledetocht, sneeuwscootersafari, schaatsen, ijsvissen naar het dorp van de Kerstman… Van de straat zijn we! We gaan per auto en boot. Sneeuwkettingen, winterbanden, dikke mutsen, wanten en skipakken zijn geregeld. Om eerlijk te zijn ging onze eerste keus uit naar een romantische vakantie naar de zon maar alles minder dan 8 uur vliegen is of te koud in december of ze hebben er nog nooit gehoord van coeliakie wat voor een no go zorgde. Toen was het plan Londen en dat werd ook werkelijk geboekt. Helaas gooide IS daar roet in het eten en gingen we voor safe. Zweden dus. Gek genoeg voelt dit nu als eerste keus want zeg nu eerlijk. 12,5 jaar gelukkig getrouwd en dat met je kostbaarste bezit kerst vieren in de sneeuw, mooier wordt het niet toch? Als als er onder jullie nog Zweden gangers zijn… ALLE tips zijn welkom!

Medio januari volgt er hier een scandinavisch verslag!

 

 

Mette 7 jaar!!!

Written By: Ing - Sep• 22•14

imageimageimageimageimageimageimageimageimageimageimageimage  26 juni werd het allerliefste meisje van het universum 7 jaar oud! Deze feestelijke happening werd natuurlijk op meerdere manieren gevierd! Als eerste ’s ochtends vroeg thuis waarbij ze haar grootste wens (een echte grote meidenfiets met mandje) uit mocht pakken. Daarna lekker trakteren op school en de nieuwe fiets laten zien aan de klas. Uiteraard werd er voor de vrienden en vriendinnen een fuif gegeven! Mette wilde graag een ‘mode academie’ zoals ze op vakantie bij het hof van saksen had gezien. De naaimachines werden dus uit de kast getrokken, het stoffenschap bij de Action werd leeggekocht en los gingen ze. Er werd flink geknipt, genaaid en versierd. Tussendoor lekker gesnoept en gezellig gekletst. De recensies waren positief. Mission accomplished dus! Als hekkensluiter volgde er een feestje voor familie en vrienden. Weer werd ons meisje enorm verwend en was het ontzettend gezellig! Nu op naar de 8 jaar en op naar groep 3! Als ze weer jarig is, kan ze dit bericht zelf teruglezen. Kleine meisjes worden heel snel groot…

 imageimageimageimageimageimage

 

 

Watskeburt?

Written By: Ing - Jun• 15•14

Ik schrok net toch wel van de constatering dat mijn laatste bericht hier dateert van november 2013. Ik ben ook maar gewoon gestopt met goede voornemens om vaker te bloggen. Iets met zelfkennis…. Anyway, dit is wat er de afgelopen maanden zoals de revue passeerde…

December 2013: We waren helemaal klaar voor de winter! Een witte kerst, daar gingen we voor! Ik voelde me een soort van topmoeder aangezien de snowboots, sneeuwballenmakers en sneeuwbroeken ruim optijd klaar lagen. Wij wilden schaatsen en sleeën!  Inmiddels weten we allemaal dat de sneeuw uitbleef en de slee in de garage. Nu duimen dat de boots en broeken volgend jaar nog dienst kunnen doen. Zo niet… dan danken we god voor Marktplaats.

Na lange tijd van werkloosheid startte ik op 3 december als HR coördinator bij Overtoom/Manutan (JOEHOE!). Na deze klus ter vervanging van zwangerschap kon ik aansluitend als WIA Specialist aan de slag bij Keerpunt. Kortom, Toos is van de straat! 

Na de feestdagen vierden we in januari de verjaardag van Jens. 5 werd die Casanova van ons alweer! Hij vierde zijn eerste echte kinderfeestje en prachtig dat hij het vond. We aten friet op tafel en gingen apenkooien in de plaatselijke sporthal. Ons kereltje genoot dus wij ook! 

 

 

 

Februari en maart kabbelden op een weekje Landallen na rustig voorbij… 

 

April was echter een memorabele maand. Dit was de maand dat ik mijn dertigers status op moest geven. En ach als het dan toch onvermijdelijk is kun je net zo goed een feestje geven…

 

 

 

Mei viel in dezelfde categorie als februari en maart…

 

Inmiddels is het juni! De maand waarin het vaderdag is, Royke Donders binnenloopt met zijn juichpakken, 

 

Nederland het WK opende met een weergaloze 1-5

 

en onze stoere diva alweer 7 jaar wordt! 

 In dat feestje hebben we zin! Uitdelen, feestje geven, the works zeg maar. Ik beloof (ECHT!) dat we hier snel verslag zullen doen van de hele happening!

 

Snel sneller snelst

Written By: Ing - Nov• 03•13

De laatste keer dat ik het kruidvat zwembad vol met lucht pompte om vervolgens al genietend van spelende kindjes met een theetje in de tuin te gaan zitten lijkt toch echt nog iets van maximaal een maand geleden ofzo! Het regende wel veel in de periode daarna en er kwam ook wel eens een flinke woei waar veul mensen vervolgens over zeurden maar ik had gewoon absoluut een steevast vertrouwen in die heerlijke nazomerdagen die gewoon echt nog zouden gaan komen. Nu de pepernoten al even in de schappen liggen en ik vandaag de intocht van Sinterklaas in ons durp googelde heb ik de hoop echter laten varen. Tis gewoon winter en daar zal ik het mee moeten doen.

Maargoed de winter an sich is het probleem ook niet. Ik hou dus gewoon best van sneeuw, schaatsen, boerenkool met Hema worst en warme choco! Tis meer dat ik soms het idee heb dat de tijd veel sneller gaat dan wij. Met name de snelheid waarmee Mette en Jens ontwikkelen en door het leven ‘ rennen’ vliegt me af en toe aan. Mette die in maart startte met zwemles, zwemt inmiddels zonder kurkjes baantjes op haar rug, wil alleen naar school lopen en vindt tekenfilms kijken voor babies! Vrijland kijkt ze en als ze de kans krijg Spangas. De rest is STOM! Daarnaast kiest steeds vaker ZIJ en niet ik haar kleding uit en zijn heul veul dingen echt zo niet stoer meer! ‘Ik doe mijn jack uit met hockey mam!’ (het wind- en waterdichte jack wat ik voor haar kocht om mijn meisje te beschermen tegen kou en regen). Niemand heeft zo’n jas aan dus als ik het doe loop ik voor gek!

Het meisje wat nog een jaartje groep 2 doet omdat ze volgens de ‘kenners’ nog niet rijp was gaat als een speer. Ze zit overduidelijk goed in haar vel, heeft de glutenvrije lifestyle goed in de vingers, heeft een waardevolle groep vrienden en vriendinnen om zich heen verzameld en ontwikkelt sneller dan het geluid en sneller dan papa en mama soms bij kunnen houden. En JA JA JA JA heel goed en gezond is dat maar toch… HET GAAT SNEL!

En dan die schattige baby… van 4…. Wat zeg ik… over 2 maanden wordt ‘ons cadeautje’ (deze bijnaam kreeg hij na zijn zeer goede reageerbuissessie waar hij in slechts 1 poging succes boekte) alweer 5 jaar. 5!!!!!!!!!!!! 5 zomers en winters dus he!!!  Ik pak hem af en toe nog als een baby op, draag hem dan in mijn armen en vertel hem dat hij gewoon nog echt wel mijn baby is. Meneer wurmt zich vervolgens los om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken (echt hoor mama is gek met haar babygelul) en grote jongens dingen te gaan doen. Ook Jens zit al op zwemles. Hij gaat weliswaar iets minder hard als zijn zus maargoed ze schelen ook 1,5 jaar en Jens is nu eenmaal het type wat straks op de middelbare school voor de 5,5 gaat en niet voor de 8 want ‘why should I?’ Als de zwemleraar dus zegt dat je 2 baantjes moet zwemmen dan ga je vervolgens natuurlijk gewoon rondjes liggen draaien en de lampen in het zwembadplafond tellen… Een kind met een stevige persoonlijkheid die onze opvoedkunsten nogal eens op de proef stelt maar uiteraard ook het allerliefste jongetje van de heeeele wereld die gewoon tot zijn 21ste mijn baby blijft of hij dat nu wil of niet.

Zijn ruimtelijk inzicht is hetgeen wat het snelst ontwikkelt. Hij maakt wat hij ziet en heeft wat dat betreft duidelijk de technische genen van zijn opa. Jens is bovenmatig nieuwsschierig en onderzoekt alles wat maar te onderzoeken valt. Als 2 jarige draaide hij al eens alle gaspitten open want ‘hee die tikken dan zo leuk’, maakte hij de convectorput open om er vervolgens in te gaan liggen en meer van dat soort fratsen. Tegenwoordig heeft hij iets meer besef van wat wel en niet mag (al is het alleen maar omdat ik dit tot vervelends aan toe in zijn oor fluister) maar dit weerhoudt hem niet om grenzen te overschrijden. Ik ben dan ook altijd weer blij dat ie weer veilig thuis is en wil ECHT NIET ZIEN wat er allemaal gebeurt als ik er niet bij ben. Ik hoor af en toe geruchten over zijn net ff te kamikaze getinte klimspelletjes, zie aan zijn kleding dat hij niet alleen maar voetbalt op het schoolplein en snap ook wel dat die blauwe plekken waarmee hij wekelijks thuis komt niet allemaal komen omdat hij zich toevallig heeft gestoten toen hij uit bed stapte. Loslaten noemen ze het toch? Ik vind dat dus verotte moeilijk af en toe. Hoe laat je nu je kostbaarste, dierbaarste ‘bezit’ los. JE BABY VAN BIJNA 5!??? Kinderen krijgen en hebben is by far het mooiste, meest intense, geest verruimende en emotie ontwikkelende wat er is maar zonder zouden we heel wat zorgelozer leven that’s for sure!

We vragen ons regelmatig af wat er van ze gaat worden. We zouden best eens een sneak preview in de toekomst willen nemen. Gewoon om even te kijken wie en wat ze gaan worden om vervolgens weer terug te gaan naar nu. De tijd waarin we nog controle hebben over waar ze zijn, hoe laat ze naar bed gaan enz. Ik moet er nu nog echt niet aan denken dat ze ooit het huis uit gaan. Mijn hart krimpt bij het idee… Tegen die tijd zijn we vast blij ofzo dat we het huis weer voor onszelf hebben maar voor nu mogen ze thuis blijven wonen tot ze de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt en zelfs daarna zijn ze welkom. Ze roepen nu beiden nog dat ze VOOR ALTIJD thuis blijven wonen waarop wij altijd met volle overtuiging zeggen dat dit uiteraard mag! Over een jaar of 20 denken we er allemaal anders over en hopen we dat ze gelukkig zijn en goed terechtkomen maar voor nu block ik die gedachte gewoon en knuffel ik morgen mijn 4-jarige baby en 6 jarige diva nog even lekker gewoon omdat het kan.

 

Werken enzo

Written By: Ing - Okt• 10•13

Ooit schreef ik hier al eens iets over de reorganisatie bij het bedrijf waar ik 13 jaar werkte en waarbij ik in deze reorganisatie mijn baan liet voor wat het was en vol ging voor mijn droom namelijk een baan in het onderwijs. Tevens volgde er eens een berichtje over de wondere wereld van het solliciteren en mijn nieuwste BFF – de laatste F bij het UWV. Inmiddels ben ik bijna 1,5 verder en heb ik nog niet de baan waar ik zo op hoopte. In het onderwijs heb ik flink van mij laten horen. Ik heb meegelopen op 3 verschillende scholen, een ontelbaar aantal keer gesolliciteerd maar helaas zijn de bezuinigingen in deze sector pijnlijk duidelijk. Tot op heden heb ik helaas op een paar zeer gave gastlessen die ik mocht geven aan de Hogeschool van Utrecht na, nog geen voet tussen de deur kunnen krijgen. 

Inmiddels beperkt mijn droom zich niet alleen meer tot het docent worden in het onderwijs. Hoe grimmiger de arbeidsmarkt werd hoe meer ik mijn doelen bijstelde. In deze fase van mijn werkloosheid word ik al intens blij als ik uberhaupt een geschikte vacature vind. Onderwijs hou ik zeker in mijn vizier maar is geen hoofddoel meer. Werken op het gebied van P&O wel. Mijn hart gaat sneller kloppen van functies als P&O Functionaris, Casemanager Verzuim, HR-Adviseur, Trainer, Mobiliteitsbegeleider, Jobcoach enzovoort. Deze banen passen het beste bij wat er op mijn cv staat dus hierbij is de pakkans het grootst. De fase van het gek worden tussen 4 muren, het onbeschrijfbaar missen van collega’s, het intens verlangen naar iets voor mijzelf is aangebroken en dit is allesbehalve fijn kan ik jullie vertellen. 

En nee ik heb geen asociaal hoge salariseisen, ik hoef geen bonus of lease-auto, ik wil best wat flexibele uren werken, vind ver van huis werken totaal geen issue en heb er geen problemen mee om op een niveautje lager te werken. Sterker nog, ik verlang naar uitvoerend werk waarbij ik lekker kan knallen en aan het eind van de dag met een voldaan gevoel naar huis kan. Ik kan ook echt best meer dan alleen eerder genoemde functies maarja hoe maak je dat duidelijk als je cv ermee vol staat. Ik kan bijvoorbeeld goed verkopen. Bij Tempo-Team was ik zelfs de enige HR-Adviseur die op eigen initiatief acquisitie pleegde en vaak nog met resultaat ook. Daarnaast organiseer en regel ik graag en dit gaat me dan ook prima af. Ik zou best kunnen schitteren als bijvoorbeeld een secretaresse, een commercieel medewerker binnen- of buitendienst, een inkomensconsulent, schuldhulpverlener of iets waar zelfs ik nog niet op gekomen ben. Zolang ik kan werken in een team van mensen die naast hard werken ook nog ruimte hebben voor wat humor op de werkvloer ben ik al zo blij als een klein kind.

Het is donderdag en ik stuurde tot op heden 5 sollicitaties weg deze week. Stuk voor stuk kanshebbers, passend bij mijn cv en allemaal vergezeld van een goed onderbouwde en gemotiveerde sollicitatiebrief. Ook deze keer weer hoop ik op een reactie anders dan ‘ wij laten u weten een overweldigend aantal reacties te hebben ontvangen en moeten u helaas mededelen dat uw sollicitatie niet wordt meegenomen in de verdere procedure’. WAAAROM DAN zou ik willen schreeuwen! Ik wil zo graag, heb zoveel te brengen en werk echt heel hard. Waarom…. Ik vraag eigenlijk altijd om een inhoudelijke motivatie in de hoop dat daar iets uitkomt waar ik iets van kan leren voor de volgende sollicitatie. Als ik al antwoord krijg op mijn vraag krijg ik vaak te horen dat het niet aan mijn brief of cv ligt maar gewoon aan het grote aantal reacties. Kortom, we hebben er genoeg zoals jij alleen zitten daar exemplaren bij de 10 jaar jonger en dus goedkoper zijn of geen kinderen hebben en dus 50 uur per week beschikbaar zijn… Ik ben elke keer weer teleurgesteld en toch merk ik dat ik bij elke leuke vacature die ik vind weer opnieuw gemotiveerd raak en het me toch steeds weer lukt er een stevige brief uit te persen. 

Naast searchen en brieven schrijven hoereer ik ook mijn totale netwerk uit. Linkedin, Facebook, familie en vrienden en zelfs het schoolplein wordt aangewend. Ik ben er namelijk echt van overtuigd dat ik de grootste kans maak volgens het zogenaamde ‘ via via’ principe. Mensen die mij kennen en bereid zijn door te vertellen dat ik een leuk mens ben om erbij te hebben. Ik heb inmiddels een paar lieve en goede ambassadeurs maar ook dat heeft tot op heden nog niks opgeleverd…

1.5 jaar verder, teleurgesteld en bij tijd en wijlen uitgeput. Ik weiger het echter op te geven. Ik blijf hopen dat er binnenkort een bedrijf komt wat ‘ het’ in mij ziet en mij die ene baan gunt! 

Als je dit leest, wil je dan eens aan mij denken als je ingang naar een leuke baan ziet of hoort? Als er iets uitkomt zal ik uiteraard van mijn eerste salaris een meer dan passende beloning uitloven! 

1 jaar Karperlaan in Odijk!

Written By: Ing - Jun• 08•13

Het voelt als een maand of 3 geleden dat wij de sleutel kregen van ons nieuwe huis en onze handel in Zeist oppakten om ons te vestigen in het Odijkse land. Toch is het vandaag alweer een heel jaar geleden dat wij voor het eerst met ons hele gezin een nachtje op Odijks grondgebied sliepen.

Odijk… het dorp waar ik vroeger op school al niks mee had, het dorp waarvan ik dacht ZEKER NIET toen Dennis voorstelde er een huis te kopen, Odijk waarover ik Dennis liet beloven dat we terug zouden gaan naar Zeist als ik er echt ongelukkig werd……, Odijk waar we nu heerlijk wonen en waar we voorlopig niet meer weg willen! Kortom, geen spijt en heel blij dat we het ondanks de slechte huizenmarkt, de reorganisatie op mijn werk enz gewoon hebben gedaan. 

Inmiddels zitten niet alleen Mette maar ook Jens hier op school en hebben ze al een flink sociaal netwerk opgebouwd. Waar ik nog denk ‘ wie is dat kind ook alweer en bij wie hoort het’  weet Jens feilloos iedereen bij naam en toenaam te noemen. Mette is geruisloos in de kleuterpubertijd gerold waarbij het afkorten van namen (Lies aka Lisa, Jum aka Jumbo supermarkt enz) heel erg 2013 blijkt te zijn. Miss Mette speelt graag met de Diva’s uit groep 7/8 want die zijn zo stoer en doen je haar zo leuk… 

Ook wij hebben in ons ‘ nieuwe’ dorp een hoop leuke en gezellige mensen leren kennen. Zo leuk zelfs dat we regelmatig een avondje ouderwets uit stappen gaan in de discotheek een durp verderop waar we vervolgens met de voetjes van de vloer gaan op nummertjes van Duran Duran, George Micheal enz. We zijn dan ook erg blij met deze frisse toevoeging aan onze vriendenkring. Het sfeertje in dit dorp bevalt ons ook uitermate prima! Heerlijk wonen dus.

Kortom, wij moven even niet en gaan voor nog velen jaren erbij in Odijk!

 

Ladies and gentleman… she’s got glasses!

Written By: Ing - Mrt• 12•13

Na een paar geflunkte oogtesten werd Mette doorverwezen naar de oogarts. Die kwam met het oordeel 3+. Nu mag een 5,5 jarige zonder bril over straat zolang de afwijking niet meer is dan 1,5 aangezien de ogen in de groei zijn maar 3+ is dus wel teveel en dus moest er een bril komen.

Vorige week brachten wij een bezoekje aan een gespecialiseerde kinderopticien. Helaas bleek Mette weinig keus te hebben vanwege haar kleine smalle gezichtje. In eerste instantie kwamen er dus wat peuterlike brilletjes op tafel die niet echt pasten bij een kleuterdiva van ‘bijna’ 6. Na veel zoeken vond de brillenmevrouw dan toch een hip montuurtje in een leuk doch bescheiden kleurtje. Vandaag mocht ze haar brilletje ophalen en natuurlijk moesten er wat foto’s worden gemaakt. De glimmende mond komt van de blistick…

ff snel bijpraten

Written By: Ing - Feb• 25•13

Aaaaah ik wil het hier echt beter en vooral vaker bij gaan houden en het weer leuk maken voor jullie om te lezen maar het schiet er steeds bij in. Met Twitter en Facebook is een weblog natuurlijk een stuk minder handig cq minder hip maar zo leuk om als document voor de kinderen en mijzelf te maken dus ik ga gewoon gestaag door al is het niet op wekelijkse basis.

De afgelopen weken waren op zijn zachtst gezegd vrij hectisch en aan die hectiek lijkt maar geen einde te komen. Net als we denken aaaah een vrij weekend wordt er wel weer iemand ziek of komt er een vergeten afspraak in onze agenda bovendrijven. Story of our lives schat ik zo in… 

Anyway, Mette gaat goed nadat ze de diagnose glutenallergie/coeliakie heeft gekregen. Ze is een stuk energieker, heeft nooooit meer buikpijn en heeft weer kleur in haar gezicht. We maken ons wel serieus zorgen om haar groei en gewicht aangezien ze erg slecht eet de laatste weken. Wat we ook doen, hoe lekker we het ook maken…. ze lijkt het maar moeilijk weg te krijgen. Het zijn niet alleen de specifieke glutenvrije dingen die haar moeite kosten maar ook gewoon de reguliere voedingsmiddelen. Hopelijk draait binnenkort het tij en krijgen we onze goede eter weer terug. Aanstaande donderdag spreken we de maag-, lever- en darmarts weer dus wie weet heeft die de sleutel tot succes liggen. Vrijdag worden we trouwens weer in het ziekenhuis verwacht aangezien Mette tot 2 keer toe niet door de oogtest van de schoolarts kwam en nu op audientie mag bij een heuse oogarts. Ben benieuwd… Op school liep het de afgelopen maanden ook niet bijzonder lekker. Mette’s resultaten blijven achter, ze krijgt niet de juiste begeleiding (tja sorry we bezuinigen…) enz… Deze week start ze met remedial teachment dus wie weet levert dat wat op!

Jens is inmiddels aardig gewend op school. Er is vriendschap met de juf gesloten, hij vindt alles wat in de klas gebeurd maar wat spannend en er worden heuse vriendschappen gesloten. Spelen op het grote plein met een aantal klassen tegelijk valt hem nog wel wat zwaar. Het lijkt erop dat hij die grote meute niet goed overziet. Erg fijn dus dat zijn grote zus ook aanwezig is en die op haar beurt weer ‘grote’ vriendinnen heeft (groep 7/8) om haar kleine broertje te beschermen. Samen komen ze er wel… 

Op werkgebied is het onrustig. Met Loft010 gaat het goed alleen mis ik enorm de mensen om mij heen. Daarom ben ik weer begonnen met solliciteren in de hoop er een leuke baan voor een dag of 3 naast te vinden. Werken in het onderwijs is nog steeds mijn grootste droom maar in deze sector een baan vinden blijkt erg lastig helaas… In december heb ik een reeks van 8 gastlessen gegeven aan de Hogeschool van Utrecht en dat was dus echt supergaaf! Naast het onderwijs kijk ik ook nog steeds naar leuke functies op het gebied van P&O, HR, Recruitment, Sales, Casemanagement enz. Ooit loop ik vast tegen iets heel leuks aan… En ja tips zijn welkom! Alles binnen een uur vanaf Utrecht is haalbaar. 

Ik kan zo nog wel 5 pagina’s volpraten maar ik moet hoognodig slapen en aangezien ik geen energie heb om hetgeen ik schreef na te lezen op spelfouten moeten jullie er maar over heen kijken…

Tot snel! (hoop ik…. eeh beloof ik…)

HOERA 40 JAAR!

Written By: Ing - Jan• 23•13

23 januari 1973 werd in Rotterdam Dennis Leendert Franscois geboren. 2e zoon van een tramchauffeur van de RET en de vrouw die ooit achter het loket van dezelfde trammaatschappij werkte. Tevens de zoon die  op de middelbare school in elke klas behalve de laatste bleef zitten, het begrip ‘Nederwiet’ in allerlei vormen eer aan deed, vroeger lang haar had, een pakje Camel per dag rookte, coma zuipen tot een sport verhief en vooral weinig op school te vinden was. Diezelfde zoon versierde in het laatste jaar van de middelbare school ondergetekende, deed toch maar examen (per toeval ook nog succesvol) en deed ook nog iets wat op studeren leek. Hij knipte zijn haar, stopte met roken, scoorde nog wat diploma’s, gaat uiteindelijk door het leven als ‘private banker’ bij de bank die vooral geen wielrenners sponsort en werd de liefste papa en echtgenoot die wij ons kunnen wensen.

Vandaag werd deze man die op zondag het vlees snijdt 40 jaar en dat gaan we vieren! Vanochtend (eigenlijk vannacht) om 03.00 uur stonden Jens en Mette met hun tekeningen al lang zal ze leven zingend aan ons bed want HEE PAPA IS JARIG en mama had tenslotte gezegd als jullie wakker worden mogen jullie naar boven komen om hem te feliciteren. Ik had wellicht beter de ‘slaapaap’ in kunnen stellen maar ach het idee was goed and thank god for koffie!! Vanavond gaan we pannenkoeken eten met opa en oma want het Bunnikse pannenkoekenrestaurant staat goed aangeschreven als het om glutenvrije pannenkoeken gaat zodat Mette ook lekker onbezorgd mee kan eten. Vrijdag komen er vrienden, familie en buren en drinken we (vast meer dan 1) borrel op deze bijzondere verjaardag want 40… das toch gewoon speciaal!

JENS IS 4 JAAR!

Written By: Ing - Jan• 13•13

Vandaag is ons kleine kereltje 4 jaar geworden! Vanaf heden gaat hij dus door het leven als kleuter! Bij deze status hoort meteen ook de stap van de peuterspeelzaal naar de ‘glote sool’ dus afgelopen week maakte Jens zijn entree op de Nicolaasschool in Odijk. Juf Renske had zijn stoeltje met zijn naam al klaargezet en traditiegetrouw brachten wij hem samen naar zijn eerste schooldag. Toch wel met enige angst in de benen aangezien Mette haar eerste schooldagen krijsend aan onze benen hing. Gelukkig was Jens om toen hij zijn matties for life Thijs en Frank zag en zwaaide hij ons vrolijk uit toen wij de klas verlieten. Morgen gaat hij voor het eerst een lange dag naar school en wij zijn heel benieuwd hoe onze kabouter dit gaat ervaren. Zijn start was in ieder geval goed. 

 

Bij een verjaardag hoort natuurlijk een feestje met taart, limonade en visite met cadeaus dus hingen wij slingers op en deden wij uitnodigingen de deur uit. Jens vond het geweldig en ontwikkelde een ware pavlov reactie. Zodra de deurbel ging liet hij alles uit zijn handen vallen om in zo weinig mogelijk tijd de voordeur open te kunnen zwaaien met als einddoel het vergaren van zoveel mogelijk cadeaus. Het blijft toch een man he… lekker primair… 

Jens wilde een Cars taart. Ik heb HE LE MAAL niks met die disney thema’s (ook niet met al die rommel van Studio 100 trouwens) maarja om nou nee te zeggen tegen zo’n lief smoeltje omdat je zelf liever een stylisch verantwoorde taart wil is ook niet erg pedagogisch dus maakte ik dit:

Omdat Jens morgen voor het eerste een lange dag naar school gaat vierden we niet vandaag maar gisteren al zijn verjaardag. Een goede keuze want hij rolde zeer tevreden maar volledig afgedraaid zijn bedje in gisteravond. 

Traditiegetrouw gingen wij op zijn ‘echte verjaardag’ op pad met zijn viertjes. Onze kruimels hadden van de week samen bekokstoofd dat ze wilden schaatsen dus togen wij vanmiddag richting ijsbaan. Ze vonden het prachtig. Mette wilde meteen los schaatsen om zo te laten zien dat ze echt wel vet stoer is! Jens vond het iets spannender maar toen hij de slag te pakken had wilde hij alleen maar sneller en sneller. Dennis heeft dus aardig wat rondjes gemaakt met zijn zoon als aanhangertje achter zich aan. Na een uurtje hadden ze het wel gezien en gingen we naar huis.

Jens mocht kiezen wat er ’s avonds op het menu kwam want als je jarig bent mag je kiezen! Hij koos brood met appelstroop en was hier niet vanaf te brengen… Omdat wij hier niet echt veel zin in hadden hebben we na lang beraad met Jens toch maar frietjes gebakken. Wel zo gezellig… die boterham met appelstroop krijgt hij morgen wel mee naar school.